Κατ' αρχήν η λέξη Ευαγγέλιο σημαίνει το χαρμόσυνο μήνυμα που κήρυξε ο Χριστός για τον ερχομό της Βασιλείας του και τη σωτηρία των ανθρώπων. Σημαίνει επίσης και το βιβλίο που μας πληροφορεί για τον Ιησού Χριστό, τη ζωή και το έργο του.

Ο Χριστός δεν άφησε κανένα γραπτό κείμενο. Ύστερα από την Ανάσταση και την Ανάληψή του και μετά την Πεντηκοστή, οι Απόστολοι και όλοι όσοι πίστευαν στον Ιησού μιλούσαν διαρκώς γι' Αυτόν. Θυμούνταν και επαναλάμβαναν τα λόγια του, τη διδασκαλία του, τις διηγήσεις για τα θαύματά του. Ιδιαίτερα μιλούσαν για τα Πάθη και την Ανάστασή του. Αυτό γινόταν περισσότερο κατά τις λατρευτικές τους συνάξεις. Με τον καιρό κάποιοι άρχισαν να καταγράφουν μερικά απ' όλα αυτά. Το έκαναν για δύο λόγους. Αφενός για να γνωρίσουν ευκολότερα τη ζωή και το έργο του Χριστού οι καινούργιοι χριστιανοί, αφετέρου για να προστατέψουν την αλήθεια για το Χριστό από τις λαθεμένες διηγήσεις και ιδέες που είχαν αρχίσει να διαδίδονται γι' Αυτόν.

Εκείνος που πρώτος επιχείρησε γύρω στο 65 μ.Χ. να συνθέσει και να καταγράψει σ' ένα βιβλίο τις προφορικές και γραπτές παραδόσεις , που είχε υπόψη του, ήταν ο Μάρκος, μαθητής του αποστόλου Πέτρου. Οι ερευνητές αναφέρουν ότι ο Μάρκος είχε στη διάθεσή του περίπου 90 τέτοιες γραπτές παραδόσεις. Όλο αυτό το υλικό το έβαλε σε σειρά, τοποθετώντας χρονικά και τοπικά τα διάφορα γεγονότα και συνδέοντάς τα μεταξύ τους.

Πρωταρχικό μέλημά του ήταν να παρουσιάσει εκτεταμένα τα ιστορικά στοιχεία από τη ζωή και τη δράση του Ιησού και να τα συνδέσει αρμονικά με τη βαθύτερη σημασία του προσώπου και του έργο του. Έτσι οτιδήποτε θα λεγόταν στο εξής για τον Ιησού να στηρίζεται και να "πατάει" γερά στα ιστορικά γεγονότα. Το έργο του αποτελεί πελώριο κατόρθωμα για εκείνη την εποχή, γιατί είχαν παρουσιαστεί αιρετικοί. Αυτοί υποβάθμιζαν την πραγματική ιστορία του Ιησού και πρόβαλλαν έναν "ουράνιο" Χριστό, μακριά από τη ζωή και τα προβλήματά της.

Λίγα χρόνια αργότερα, γύρω στο 70 - 80 μ.Χ., ο μαθητής του Χριστού Ματθαίος γράφει το δικό του Ευαγγέλιο. Το απευθύνει κυρίως προς Ισραηλίτες χριστιανούς, γι' αυτό τονίζει ότι ο Ιησούς είναι ο αναμενόμενος Μεσσίας και ότι στο πρόσωπο και το έργο του εκπληρώθηκαν οι προφητείες και οι προσδοκίες της Παλαιάς Διαθήκης.

Μεταξύ 80 - 90 μ.Χ. ο Λουκάς, μαθητής του αποστόλου Παύλου, γράφει κι αυτός Ευαγγέλιο. Το απευθύνει προς χριστιανούς που πριν ήταν ειδωλολάτρες. Γι' αυτό παρουσιάζει τα ιστορικά γεγονότα πιο συγκεκριμένα. Δείχνει τον Ιησού ως Σωτήρα και φίλο όλων των ανθρώπων, ιδιαίτερα των φτωχών και όσων βρίσκονταν σε ανάγκη.

Όταν ο αγαπημένος μαθητής του Χριστού Ιωάννης αποφάσισε να γράψει το δικό του Ευαγγέλιο, γύρω στο 90 - 100 μ.Χ., γνώριζε ήδη τα άλλα τρία. Δεν ξαναδιηγήθηκε, λοιπόν, πολλά από όσα εξιστορούνται σε εκείνα. Αυτό που πρόσθεσε ήταν μερικά γεγονότα που δεν είχαν συμπεριλάβει οι προηγούμενοι Ευαγγελιστές (π.χ. το θαύμα στο γάμο της Κανά, το θαύμα της θεραπείας του εκ γενετής τυφλού, τη συνάντηση και τη συνομιλία του Ιησού με τη Σαμαρείτισσα κ.ά.). Εκτός από γεγονότα μας διέσωσε και εκτεταμένους λόγους και διδασκαλίες του Ιησού Χριστού. Σε κάποιους απ' αυτούς μας εξηγεί και το νόημά τους. Αυτό που τονίζεται όσο πουθενά αλλού στην Καινή Διαθήκη είναι η πολλή αγάπη που χρειάζεται να έχουν οι πιστοί και να την εκδηλώνουν έμπρακτα.